درويشی بود که در کوچه و محله مي رفت و مي خواند: «هرچه کنی به خود کنی گر همه نيک و بد کنی.» زنی اين درويش را ديد و به آوازش گوش داد، سپس به خانه رفت و خمير درست کرد و يک فطير شيرين پخت و کمی زهر هم لاي فطير ريخت و آورد و به درويش داد و رفت به همسايه اش گفت: من به اين درويش ثابت مي کنم حرفش اشتباه است.از قضا زن يک پسر داشت که 7 سال بود گم شده بود، در بازگشتش به شهر به درويش برخورد، سلامی کرد و گفت: من از راه دور آمده ام و گرسنه ام. درويش هم همان فطير زهری را به او داد و گفت: «زنی برای ثواب اين فطير را براي من پخته، بگير و بخور جوان!» پسر فطير را خورد و حالش به هم خورد و به درويش گفت: اين چه بود،

حکایت آموزنده ______________________________________ غفلت کردن

به عارفی گفتند ：

ای شیخ !
دل های ما خفته است
که سخن تو در ان اثر نمیکند چه کنیم ؟

گفت ：کاش خفته بودی

که هر گاه خفته را بجنبانی بیدار میشود

حال انکه دل های شما مرده است

که هر چند بجنبانی بیدار نمی شود

ﮔﺎﻫﮕﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺩﻟﻢ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ به خودم میگویم در دیاری که پر از دیوار است

ﺑﻪ ﮐﺠﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺭﻓﺖ؟
ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﯿﻮﺳﺖ؟
ﺑﻪ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﻝ ﺑﺴﺖ

ﺣﺲ ﺗﻨﻬﺎﯼ ﺩﺭﻭﻧﻢ ﮔﻮﯾﺪ :
ﺑﺸﮑﻦ ﺩﯾﻮﺍﺭﯼ ، ﮐﻪ ﺩﺭﻭﻧﺖ ﺩﺍﺭﯼ

ﭼﻪ ﺳﻮﺍﻟﯽ ﺩﺍﺭﯼ؟!
ﺗﻮ خدﺍ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﯼ
ﻭ ﺧﺪﺍ
ﺍﻭﻝ ﻭ ﺁﺧر با توست

#سهراب_سپهری

این شعر تقدیم به تمام متولّدین دهه های سی ، چهل، پنجاه و شصت؛ که اکنون خودساخته ترین پدران و مادران این سرزمین هستند : من پُرم از خاطرات و قصه های کودکیاین که روباهی چگونه می فریبد زاغکی !قصّهٔ افتادنِ دندانِ شیری از هُمالاک پشت و تکّه چوب و فکرهای اُردکی ! قصّهٔ گاو حسن ، دارا و سارا و امینروزٍ بارانی ، کتابٍ خیسٍ کُبری طِفلکی ! تیله بازی درحیاط و کوچه و فرشِ اتاق !بر سرِ کبریت و سکه ، یا که درب تَشتکی ! چای والفجر و سماور نفتیِ کُنجِ اتاقمادرم هرگز نیاورد استکان بی نعلبکی ! داستانِ نوک طلا با مخمل و مادر بزرگ !در دهی زیبا که زخمی گشته بچّه لَک لَکی ! هاچ زنبور عَسل ، نِل در فراق مادرش !یادٍ

دلخوشم با نفسی
حبهی قندی
چایی...
صحبت اهل دلی
فارغ از همهمهی دنیایی
دلخوشیها کم نیست،
دیدهها نابیناست...

سهراب_سپهری
☘